Dlaczego? Z grubsza działa to tak: ktoś z twoich znajomych coś publikuje. Być może nie znajomy, ale jakaś strona, którą masz w polubionych. Jak wejdziesz na Fejsa (albo Insta, albo Twittera, wszędzie zasada pozostaje ta sama), to ci się to wyświetla. Ale z jakiegoś powodu, “ściana” zawalona jest mnóstwem innych rzeczy. Pomijając po prostu reklamy, masz wpisy jakichś politycznych oszołomów wszelkiej maści, szokujące newsy wątpliwego pochodzenia, informacje o wydarzeniach, które w najmniejszym stopniu cię nie interesują… a nawet trochę oburzają. To nie do końca przypadek – między każdym wpisem a naszymi “ścianami”, jest algorytm, czyli sposób, w jaki FB decyduje co komu pokazać. Jego działanie to oczywiście tajemnica handlowa, ale coś tam jednak wiemy. Z tekstu w Times Magazine 1 możemy poznać ogólną regułę.
M.in. dlatego uważam, że szczególnie ważną rzeczą jest tutaj nasza praca, osób, które już mniej więcej łapią się w funkcjonowaniu technologii, praca zmniejszająca zasięgi korposocmedów. W różny sposób.
Od propagowania spędzania wspólnie czasu (żeby pokazać jak dużo jest nas poza siecią), po propagowanie wolnościowych alternatyw technologicznych. Bo jeśli np. Facebook ma tak ogromną pulę użytkowników w kraju, to nie dziwię się ludziom, że nie chcą z niego rezygnować. Faktycznie mogą nie widzieć żadnej alternatywy. A im więcej osób będzie w innych miejscach, nawet niekoniecznie muszą uciekać z korpów, tym łatwiej będzie nakłonić kolejne.